In line with the celebration of the 150th birth anniversary of Dr. Jose P. Rizal, Philippines’ National Hero, President Benigno “Noynoy” S. Aquino III announced through his Proclamation No. 154 that June 20, 2011 (Monday) will be a Special Non-Working Holiday. This is to commemorate Rizal’s patriotic deeds and sacrifices for the country. There will be different activities and ceremonies in all part of the country headed by National Historical Commission of the Philippines (NHCP, who also requested Malacanang to declare June 20 as a special non working holiday instead of June 19 , which falls on Sunday.
Showing posts with label noynoy aquino. Show all posts
Showing posts with label noynoy aquino. Show all posts
Friday, April 29, 2011
Friday, February 25, 2011
Aquino to harness microfinance in People Power against poverty
"We will continue the revolution that my mother started in making entrepreneurship among the poor a strategy for poverty alleviation. We will make microentrepreneurship one of the key elements of our framework for poverty reduction and inclusive economic development," said Aquino in his keynote speech during the opening of the "People-Powered Markets" exhbit and 5th Year Anniversary of the PinoyME Consortium at NBC Tent in Taguig City Tuesday.
Aquino said his administration will carry out policy reforms to support microentrepreneurs and microfinance insititutions.
"We will work to institutionalize the National Strategy for Microfinance that was formulated in 1998. We will also make sure that microcredit will not be used as a tool for political patronage. And we will likewise consolidate the remaining credit programs for the poor under the more competent branches of government to make them more efficient and effective."
Microfinance is the practice of providing credit, insurance, savings and remittance services to enterprising people in poor communities so they can set up small businesses. According to Aquino--whose mother, former President Corazon Aquino, started PinoyME in 2006--microfinance "helps people to earn additional income, thus, reduces poverty and strengthens the poor people's resiliency to external shocks such as calamity."
The president congratulated PinoyME and other microfinance institutions for their "continued work toward giving our countrymen more opportunities to defeat poverty through their own efforts."
PinoyME or Filipino Microenterprises has been in the last five years a catalyst for microenterprise development in different ways. Aside from providing funds for microentrepreneurs; it has stimulated more academic research on microfinance, gathered information experts to help automate microfinance institutions, established a microfinance curriculum that is now being taught in two universities, and helped microentrepreneurs find outlets for their products.
Moreover, Aquino extolled the People-Powered Markets exhibit "as an effort by different stakeholders to give new meaning to People Power--one that makes poverty alleviation a long-term social project."
People-Powered Markets shows the united effort of businessmen, NGO workers, and microentrepreneurs through "value chains that work for the people." A value chain is a physical representation of the various processes that are involved in producing goods. An example is the chain between Jollibee Foods Corporations and farmers from Nueva Ecija and Bukidnon. Jollibee partners with the farmers for its requirement of fresh ingredients like onions and bell peppers. However, the two would not have been able to transact without the collaboration of The Catholic Relief Service Philippines (CRS), which promotes market-driven strategies to facilitate farmers' participation in the mainstram market, the National Livelihood Development Corporation (NLDC), a government corporation mandated to provide for the credit needs of farmers, and the Alalay sa Kaunlaran, Inc. (ASKI), a microfinance insitution that directly delivers the funds to the farmers cooperative. The chain hence includes Jollibee, the farmers, CRS, NLDC, and ASKI.
Another model showcased in the exhibit is the Petron Bulilit Station, an easy-to-build gasoline station that can start with 2-3 product pumps but can be easily expanded as demand increases. The endeavor helps create new business opportunities for microentrepreneurs who are looking for viable investments.
To sustain the market encounter after the event, DPC, through the Electronic Yellow Pages (eyp.ph), is developing an electronic platform for People-Powered Markets. The site will be accessible to all value chain stakeholders and, over the longer term, is envisioned to be a virtual marketplace where big companies, small producers, consolidators, and other service providers can make inquiries, exchange information, forge partnerships, or even make transactions. The exhibit also featured lectures on niche marketing, social entrepreneurship, and how participate in the value chains presented in the exhibit.
PinoyME worked with partners Ninoy and Cory Aquino Foundation, Philippine Business for Social Progress, and DPC Yellow Pages to organize the exhibit, which was meant to encourage other businessmen, NGO workers or microentrepreneurs to replicate models that support microentreprenurs.
Dan Songco, president and chief executive officer of the PinoyME Foundation, said: "We seek to bring about a People Power to transform the market into an instrument for shared progress for all Filipinos."
Aquino in his speech urged businessmen to join PinoyME in its work of revolutionizing the market so that it may provide microentrepreneurs with more opportunities for profit.
"We must change the rules of the marketplace so that we can give the poor and the marginalized opportunities to participate in an even playing field. We must bring the disadvantaged sectors of our society into the mainstream of our economy if we want to restore our national pride and push our nation toward progress."
Moreover, he called on all Filipinos to join in the People Power against poverty. "Addressing this challenge is a collective responsibility of all Filipinos. Each one of us must remember the time when the streets were buzzing with our genuine hankering for reform. And each one of us must act as if we are still wearing the same yellow ribbon in our hearts, and work as one nation, one Philippines, toward the fulfillment of the revolution that began in 1986," he said.
Like this post? Subscribe on my blog by clicking HERE!
Become a Facebook Fan to get more updates from In My Opinion!
You can follow me on Twitter.com/FlowGalindez
Monday, December 20, 2010
2011 Regular Holidays, Special Non-Working Days, & Special Holiday
Malacanang releases the list of the Regular Holidays, Special Non-Working Days, & Special Holidays for 2011 under Presidential Proclamation No. 84.
Regular Holidays
New Year’s Day – January 1 (Saturday)
Araw ng Kagitingan – April 9 (Saturday)
Maundy Thursday – April 21
Good Friday – April 22
Labor Day – May 1 (Sunday)
Independence Day – June 12 (Sunday)
National Heroes Day – August 29 (Last Monday of August)
Bonifacio Day – November 30 (Wednesday)
Christmas Day – December 25 (Sunday)
Rizal Day – December 30 (Friday)
Special (Non-Working) Days
Ninoy Aquino Day – August 21 (Sunday)
All Saints Day – November 1 (Tuesday)
Last Day of the Year – December 31 (Saturday)
Special Holiday (for all schools)
EDSA Revolution Anniversary – February 25 (Friday)
Opposite to the holiday economics of former President Gloria-Macapagal Arroyo, President Benigno “Noynoy” Aquino’s holiday lists for 2011 put end on long weekends and changing of holiday dates.
Like this post? Subscribe on my blog by clicking HERE!
Become a Facebook Fan to get more updates from In My Opinion!
You can follow me on Twitter.com/FlowGalindez
Regular Holidays
New Year’s Day – January 1 (Saturday)
Araw ng Kagitingan – April 9 (Saturday)
Maundy Thursday – April 21
Good Friday – April 22
Labor Day – May 1 (Sunday)
Independence Day – June 12 (Sunday)
National Heroes Day – August 29 (Last Monday of August)
Bonifacio Day – November 30 (Wednesday)
Christmas Day – December 25 (Sunday)
Rizal Day – December 30 (Friday)
Special (Non-Working) Days
Ninoy Aquino Day – August 21 (Sunday)
All Saints Day – November 1 (Tuesday)
Last Day of the Year – December 31 (Saturday)
Special Holiday (for all schools)
EDSA Revolution Anniversary – February 25 (Friday)
Opposite to the holiday economics of former President Gloria-Macapagal Arroyo, President Benigno “Noynoy” Aquino’s holiday lists for 2011 put end on long weekends and changing of holiday dates.
Like this post? Subscribe on my blog by clicking HERE!
Become a Facebook Fan to get more updates from In My Opinion!
You can follow me on Twitter.com/FlowGalindez
Wednesday, November 10, 2010
Malacañang declares Nov 16, National Holiday for Eid’l Adha
On November 16, President Noynoy Aquino declares the day National Holiday or non-working day for others because of the celebration of our Muslim brothers of Eid’l Adha. It is under Presidential Proclamation No. 60 and signed by President Aquino on Nov. 9.
The said Islamic tradition is one of the greatest feasts of our Muslim brothers like Eid ul-Fitr. Eid’l Adha or also known ad the Festival of Sacrifice commemorates the willingness of Abraham (Ibrahim) to sacrifice his son Ishmael (Isma'il) as an act of obedience to God, but instead was able to sacrifice a ram (by God's command). In tradition each family sacrifice a domestic animals like cow, sheep, goat, or camel, by slaughter as their offer to God. After the offer the meat will be divided into three, the fist part is for the family to keep, the second is for the relatives and the third will be given to the needy and poor as sign of sharing the love of God to us all. The said Muslim tradition egins with a Wajib prayer of two Raka'ah followed by a sermon (khuṭbah).
The said celebration which was made to be National Holiday by Malacañang was confirmed by the National Commission on Muslim Filipinos (NCMF). To my fellow and brother in the Islamic faith a meaningful and blessed celebration of Eid’l Adha to all on November 16.
Like this post? Subscribe on my blog by clicking HERE!
Become a Facebook Fan to get more updates from In My Opinion!
You can follow me on Twitter.com/FlowGalindez
The said Islamic tradition is one of the greatest feasts of our Muslim brothers like Eid ul-Fitr. Eid’l Adha or also known ad the Festival of Sacrifice commemorates the willingness of Abraham (Ibrahim) to sacrifice his son Ishmael (Isma'il) as an act of obedience to God, but instead was able to sacrifice a ram (by God's command). In tradition each family sacrifice a domestic animals like cow, sheep, goat, or camel, by slaughter as their offer to God. After the offer the meat will be divided into three, the fist part is for the family to keep, the second is for the relatives and the third will be given to the needy and poor as sign of sharing the love of God to us all. The said Muslim tradition egins with a Wajib prayer of two Raka'ah followed by a sermon (khuṭbah).
The said celebration which was made to be National Holiday by Malacañang was confirmed by the National Commission on Muslim Filipinos (NCMF). To my fellow and brother in the Islamic faith a meaningful and blessed celebration of Eid’l Adha to all on November 16.
Like this post? Subscribe on my blog by clicking HERE!
Become a Facebook Fan to get more updates from In My Opinion!
You can follow me on Twitter.com/FlowGalindez
Thursday, October 14, 2010
Leaders and Prominent Personalities Hail President Noynoy Aquino for Pro-Choice Stance on Family Planning
In a letter to President Benigno Aquino III entitled “We Firmly Support PNOY,” former President Fidel Ramos and former Prime Minister Cesar Virata lead some of the most respected and admired men and women of the country in expressing their deep admiration and support for PNOY in taking a firm pro-choice position on family planning and responsible parenthood.
The group emphasized that the State obligation to provide reproductive health services and information must be fulfilled based on the government’s commitment to international human rights agreements. However, the group also said that, “While people are debating whether family planning is moral or immoral and whether government funding for contraceptives is right or wrong, the issue of maternal and infant deaths resulting from untimely and unwanted pregnancies is being left out.”
The letter also said “Each day that the debates continue, 11 mothers die, leaving behind some 30 children motherless, and putting the lives of their newborn infants at risk as well.”
Signatories of the letter also include Washington Z. Sycip, Mercedes B. Concepcion, Oscar M. Lopez, Loida Nicolas Lewis, Dante B. Canlas, Menardo R. Jimenez, Ma. Yolanda V. Ong, Leticia Ramos Shahani, Carmelita Villanueva, Perter L. Wallace, Benjamin D. De Leon, Alberto G. Romualdez, Jr., Corazon M. Raymundo, Eden R. Divinagracia, Cecilia Oreña Drilon, Felipe M. Medalla, Ernesto M. Pernia, Jaime Z. Galvez-Tan, Cyndy Tan-Jarabata, Tomas M. Osias, Jose Miguel R. De La Rosa, Margarito M. Teves and Elizabeth Eder Zobel.
The group also makes up the Forum for Family Planning and Development (The Forum), an NGO established in 2004 and driven by the membership’s advocacy for a population and development policy that puts reproductive health rights as a key element in development thereby ensuring improved health and quality of lives among Filipinos, a more stable economy and a sustainable natural environment for generations to come.
Here is the letter of the supporters of President Aquino:
October 11, 2010
H.E. Benigno Simeon Aquino III
President of the Philippines
Malacañang, Manila
Dear Mr. President,
In 1994, the Philippines joined 178 other nations in Cairo, Egypt for the International Conference on Population and Development (ICPD). The conference put the individual’s rights and needs at the center of its 20-year Programme of Action rather than achieving demographic targets. Nations also agreed that population and sustainable development are inextricably linked and committed to save the lives of women who die unnecessarily during pregnancy and childbirth. It advocated to make family planning universally available by 2015.
Again, at the Millennium Summit in 2000, the Philippines was one of the 189 countries that adopted the Millennium Development Goals, which calls for the reduction of maternal mortality and universal access to reproductive health by 2015.
With just five years to 2015 it is unfortunate that we continue to debate on the reproductive health issue. It is unfortunate that attempts to enact a law that could accelerate the country’s efforts to reduce maternal deaths and provide Filipino women and their families a better opportunity to improve their lives remains a dream.
While people are debating whether family planning is moral or immoral and whether government funding for contraceptives is right or wrong, the issue of maternal and infant deaths resulting from untimely and unwanted pregnancies is being left out.
Each day that the debates continues, 11 mothers die, leaving behind some 30 children motherless everyday, and putting the lives of their newborn infants at risk as well.
They have spoken in surveys borne out by the prestigious Social Weather Stations and the Pulse Asia. They want a law that would institute a family planning program providing couples information, services and commodities as well as a budget that would help them plan the size of their family and the spacing of their children.
They have spoken during the elections. Despite the Roman Catholic Church’s aggressive campaign against pro-RH candidates, the Filipino people – most of whom are Catholics – elected these candidates, including a President who has expressed his pro-choice stance on family planning.
It is about time that we heed the voice of the people. The reproductive health issue is not just about sex and contraceptives. More than anything, it is about saving the lives of mothers; mothers who make up the very fabric of society; the women who bore us. Saving lives should be a concern not only of lay people, but more so of the people who preach about the value of life.
We are for the quality of our population which heretofore our country will be most proud of.
Mr. President, we are one with you in your unequivocal support for families who want information and services on family planning and responsible parenthood. Likewise, we agree that neither the state nor religion should dictate the kind of family planning method once couples or individuals have decided to plan their families based on proper information.
Signed:
Eminent Persons
Fidel V. Ramos
Cesar EA Virata
Washington Z. Sycip
Mercedes B. Concepcion
Oscar M. Lopez
Loida Nicolas Lewis
Advisers
Dante B. Canlas
Menardo R. Jimenez
Ma. Yolanda V. Ong
Leticia Ramos Shahani
Carmelita Villanueva
Perter L. Wallace
Trustees
Benjamin D. De leon
Alberto G. Romualdez, jr.
Corazon M. Raymundo,
Eden R. Divinagracia
Cecilia Oreña Drilon
Felipe M. Medalla
Ernesto M. Pernia
Jaime Z. Galvez-Tan
Cyndy Tan-Jarabata
Tomas M. Osias,
Jose Miguel R. De La Rosa
Margarito M. Teves
Elizabeth Eder Zobel
The group emphasized that the State obligation to provide reproductive health services and information must be fulfilled based on the government’s commitment to international human rights agreements. However, the group also said that, “While people are debating whether family planning is moral or immoral and whether government funding for contraceptives is right or wrong, the issue of maternal and infant deaths resulting from untimely and unwanted pregnancies is being left out.”
The letter also said “Each day that the debates continue, 11 mothers die, leaving behind some 30 children motherless, and putting the lives of their newborn infants at risk as well.”
Signatories of the letter also include Washington Z. Sycip, Mercedes B. Concepcion, Oscar M. Lopez, Loida Nicolas Lewis, Dante B. Canlas, Menardo R. Jimenez, Ma. Yolanda V. Ong, Leticia Ramos Shahani, Carmelita Villanueva, Perter L. Wallace, Benjamin D. De Leon, Alberto G. Romualdez, Jr., Corazon M. Raymundo, Eden R. Divinagracia, Cecilia Oreña Drilon, Felipe M. Medalla, Ernesto M. Pernia, Jaime Z. Galvez-Tan, Cyndy Tan-Jarabata, Tomas M. Osias, Jose Miguel R. De La Rosa, Margarito M. Teves and Elizabeth Eder Zobel.
The group also makes up the Forum for Family Planning and Development (The Forum), an NGO established in 2004 and driven by the membership’s advocacy for a population and development policy that puts reproductive health rights as a key element in development thereby ensuring improved health and quality of lives among Filipinos, a more stable economy and a sustainable natural environment for generations to come.
Here is the letter of the supporters of President Aquino:
WE FIRMLY SUPPORT P-NOY
October 11, 2010
H.E. Benigno Simeon Aquino III
President of the Philippines
Malacañang, Manila
Dear Mr. President,
In 1994, the Philippines joined 178 other nations in Cairo, Egypt for the International Conference on Population and Development (ICPD). The conference put the individual’s rights and needs at the center of its 20-year Programme of Action rather than achieving demographic targets. Nations also agreed that population and sustainable development are inextricably linked and committed to save the lives of women who die unnecessarily during pregnancy and childbirth. It advocated to make family planning universally available by 2015.
Again, at the Millennium Summit in 2000, the Philippines was one of the 189 countries that adopted the Millennium Development Goals, which calls for the reduction of maternal mortality and universal access to reproductive health by 2015.
With just five years to 2015 it is unfortunate that we continue to debate on the reproductive health issue. It is unfortunate that attempts to enact a law that could accelerate the country’s efforts to reduce maternal deaths and provide Filipino women and their families a better opportunity to improve their lives remains a dream.
While people are debating whether family planning is moral or immoral and whether government funding for contraceptives is right or wrong, the issue of maternal and infant deaths resulting from untimely and unwanted pregnancies is being left out.
Each day that the debates continues, 11 mothers die, leaving behind some 30 children motherless everyday, and putting the lives of their newborn infants at risk as well.
They have spoken in surveys borne out by the prestigious Social Weather Stations and the Pulse Asia. They want a law that would institute a family planning program providing couples information, services and commodities as well as a budget that would help them plan the size of their family and the spacing of their children.
They have spoken during the elections. Despite the Roman Catholic Church’s aggressive campaign against pro-RH candidates, the Filipino people – most of whom are Catholics – elected these candidates, including a President who has expressed his pro-choice stance on family planning.
It is about time that we heed the voice of the people. The reproductive health issue is not just about sex and contraceptives. More than anything, it is about saving the lives of mothers; mothers who make up the very fabric of society; the women who bore us. Saving lives should be a concern not only of lay people, but more so of the people who preach about the value of life.
We are for the quality of our population which heretofore our country will be most proud of.
Mr. President, we are one with you in your unequivocal support for families who want information and services on family planning and responsible parenthood. Likewise, we agree that neither the state nor religion should dictate the kind of family planning method once couples or individuals have decided to plan their families based on proper information.
Signed:
Eminent Persons
Fidel V. Ramos
Cesar EA Virata
Washington Z. Sycip
Mercedes B. Concepcion
Oscar M. Lopez
Loida Nicolas Lewis
Advisers
Dante B. Canlas
Menardo R. Jimenez
Ma. Yolanda V. Ong
Leticia Ramos Shahani
Carmelita Villanueva
Perter L. Wallace
Trustees
Benjamin D. De leon
Alberto G. Romualdez, jr.
Corazon M. Raymundo,
Eden R. Divinagracia
Cecilia Oreña Drilon
Felipe M. Medalla
Ernesto M. Pernia
Jaime Z. Galvez-Tan
Cyndy Tan-Jarabata
Tomas M. Osias,
Jose Miguel R. De La Rosa
Margarito M. Teves
Elizabeth Eder Zobel
Monday, October 11, 2010
For MTRCB Chair: Poe is IN, Laguardia is OUT
The appointment of Grace happens last October 10 as announced by Malacanang. According to deputy presidential spokesperson Abigail Valte that President Benigno “Noynoy” Aquino III based his appointments on their credentials and track records. Poe-Llamanzares, through his father she was exposed in a life of movies and entertainment where she will have an edge to lead the said agency. While on the other hand, Laguardia will be appointed to other positions by Aquino according some reports.
Aside from Poe-Llamanzares, Malacanang also announces the appointment of Attorney Jose Luis Gascon as board member of the Bases Conversion Development Authority, Joseph Peter S. Sison as president of National Home Mortgage Finance Corporation, and Nestor P. Palabyab as deputy executive director of Philippine Trade Training Center. There are also reports that Manuel “Manolo” Lopez former head of the Manila Electric Company (MERALCO) will be replacing Domingo Siazon Jr.as the Ambassador of the Philippines in Japan and there will be more appointments and naming of new positions for the Aquino administration who had just celebrated its 100 days in power.
With reports from GMANews.tv
Image (Screen Grab) from TV Patrol's Star Patrol (June 25, 2010)
Wednesday, September 29, 2010
Catholic Group, NGOs Laud PNOY’s Pro-Family Planning Position
“We are pleased that PNOY has unwavered in his support for family planning. This is a clear pro-women stand of the President and we support him.” This is a statement of Ben de Leon, President of the Forum for FP and Development and member of the Catholics for RH Movement (C4RH) an alliance of Catholics from various parts of the country supportive of Reproductive Health and family planning.
During his US trip President Aquino addresses the Filipino community in San Francisco and reiterates his position on responsible parenthood which is to give the couples the power to decide on the methods of family planning that will work for them and that government will make sure that services are available. With this statement, the Catholic Bishops Conference of the Philippines (CBCP) expressed their disappointment.
“The CBCP said that they are disappointed with PNOY. But as a Catholic, I express my admiration to the President. The poor health status of Filipinos especially of women has a lot to do with the lack of political will of leaders for many years.” Mr. Jeff Y. Fuentes, member of the C4RH in Davao City and the Population Program Officer of the City Population Division also expressed his support to the President.
Two cabinet members of the current administration are also very vocal about their support for reproductive health (RH) services that will help bring down the high maternal and newborn deaths in the country. During the Women Deliver national conference on maternal and newborn health care, DSWD Secretary Dinky Soliman said that “RH is not hard to sell to President Aquino.” Department of Health Secretary Enrique Ona also maintains the commitment of the DOH to address the high maternal mortality of the country and recognize that comprehensive RH service is important to help reduce maternal deaths. Currently, 11 mothers die everyday due to pregnancy and childbirth related complications. Reduction of maternal deaths is among the commitment of the country to the Millennium Development Goals (MDGs). Participating in the MDG Summit is among the reasons for PNOY’s recent US trip.
“I believe that the President should not fear the Catholic church. Afterall, the CBCP is not the Catholic church. While more than 80% of Filipinos are Roman Catholic, majority of Filipinos support RH and FP according to numerous surveys conducted by Social Weather Stations and Pulse Asia.” De Leon said.
During his US trip President Aquino addresses the Filipino community in San Francisco and reiterates his position on responsible parenthood which is to give the couples the power to decide on the methods of family planning that will work for them and that government will make sure that services are available. With this statement, the Catholic Bishops Conference of the Philippines (CBCP) expressed their disappointment.
“The CBCP said that they are disappointed with PNOY. But as a Catholic, I express my admiration to the President. The poor health status of Filipinos especially of women has a lot to do with the lack of political will of leaders for many years.” Mr. Jeff Y. Fuentes, member of the C4RH in Davao City and the Population Program Officer of the City Population Division also expressed his support to the President.
Two cabinet members of the current administration are also very vocal about their support for reproductive health (RH) services that will help bring down the high maternal and newborn deaths in the country. During the Women Deliver national conference on maternal and newborn health care, DSWD Secretary Dinky Soliman said that “RH is not hard to sell to President Aquino.” Department of Health Secretary Enrique Ona also maintains the commitment of the DOH to address the high maternal mortality of the country and recognize that comprehensive RH service is important to help reduce maternal deaths. Currently, 11 mothers die everyday due to pregnancy and childbirth related complications. Reduction of maternal deaths is among the commitment of the country to the Millennium Development Goals (MDGs). Participating in the MDG Summit is among the reasons for PNOY’s recent US trip.
“I believe that the President should not fear the Catholic church. Afterall, the CBCP is not the Catholic church. While more than 80% of Filipinos are Roman Catholic, majority of Filipinos support RH and FP according to numerous surveys conducted by Social Weather Stations and Pulse Asia.” De Leon said.
Sunday, September 26, 2010
Philippine Flag not properly positioned during the 2ND US-ASEAN Leaders Meeting
While everyone is reading the updates on the Joint Statement of the 2ND US-ASEAN Leaders Meeting in New York last September 24, 2010, I can’t help myself to notice that the Philippine Flag behind President Noynoy Aquino was not properly positioned. The red is on top instead of blue; on this manner the position of the flag connotes war or diplomatic protest. The Philippine flag is one of the rare flags among nations that can be reverse the position of the two color (blue and red) depending on the situation of the country. The Red on top shows that the country is on war or diplomatic protest, while Blue on top shows that country is at peace or secured state.
Country’s symbols like the flag is very important for us like how most of the Filipinos especially the historic commission reacts on the way the National Anthem should be sung. I don’t know who should be blamed on the mistake, did they ever noticed? Maybe next time let’s be more cautious and observant on how things are executed aside from the clothes that our leaders are wearing.
Update (8PM September 26, 2010)
In Manolo Quezon III twitter post he posted the side of US Embassy regarding the said mistake. Quoting him:
"Rebecca Thompson, US Embassy, on inverted RP flag in US-ASEAN confab: "This was an honest mistake. The U.S. treasures its close relationship and close partnership with the Philippines which were demonstrated tis past week during President Aquino's trip to the U.S., with the signing of the MCC Compact, the US-ASEAN meeting, and the meeting of our two Presidents that followed it."
Source: (http://twitter.com/mlq3/status/25580555447) - Direct link: http://www.twitlonger.com/show/81fffc493ecac411bb7a725c0da7f3e5.
Image from http://www.gov.ph
Monday, August 16, 2010
Official Website of the Office of Philippine President finally opens
(Countdown teaser page)
With the new communications department that Aquino created that will serve as the press office they will also handle feedbacks coming from emails, snail mails and social networks that is why social network icons is prominent on the website of the Office of the President such as Facebook, Twitter, Youtube, Friendster and Multiply, it also has sharing option in all articles. There’s also a link going to Official Gazette, where it will contain press releases and will be distributing news letters via email.
Sunday, August 1, 2010
Cory Aquino’s First Death Anniversary
Like her husband the late former Senator Benigno “Ninoy” Aquino II, the Filipino people goes out on the street for her funeral procession from La Salle Greenhills to Manila Cathedral and finally to the North Cemetery. Streets are filled with yellow confetti, flower and ribbons showing their support to the mother of democracy as Time Magazine called her the Saint of Democracy.
In her first death anniversary a marker in La Salle Greenhills will be unveiled in her memory in gym where it became the haven of Namfrel Quick Count Board during the election where she won over Marcos. There will be a mass at the gym at 10am with the Aquino family including President Benigno “Noynoy” Aquino III, Cory’s son where the Aquinos will be retracing the footsteps of their mom. A photo mosaic will be presented to the public at the Quirino Grandstand in Luneta where the organizer is planning to include it in the Guinness World Record.
Aside from the events that will happen in all parts of the country, her memory and legacy is very important that the Filipino people will remember, her faith in God and to her country men, her love for democracy and county and the strength she shows. Cory Aquino will never be forgotten and will be forever treasured because of her great courage as a wife, mother and a Filipino citizen.
Aquino was born on January 25, 1933 and became the first popularly and democratically-elected female president and head of state in Asia.
Monday, July 26, 2010
State of the Nation Address of President Benigno "Noynoy" S. Aquino III (Transcript)
Speaker Feliciano Belmonte; Senate President Juan Ponce Enrile; Vice President Jejomar Binay; Chief Justice Renato Corona; Former Presidents Fidel Valdez Ramos and Joseph Ejercito Estrada; members of the House of Representatives and the Senate; distinguished members of the diplomatic corps; my fellow workers in government;
Mga minamahal kong kababayan:
Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.
Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.
Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.
Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.
Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.
Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.
PROBLEMA SA BUDGET
Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.
Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.
Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.
Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.
Saan naman po dinala ang pera?
CALAMITY FUND
Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.
Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang. Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.
Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.
MWSS
Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.
Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta’y sais porsyento ang dagdag.
Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.
Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:
Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta’y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.
Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta’y otso mil.
Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa’t kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.
Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.
Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira – sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.
ROAD USERS’ FUND
Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu’t anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.
Ang pinondohan po, dalawampu’t walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.
Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot.
Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.
NEGOTIATED CONTRACTS
Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.
Walumpu’t anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.
Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.
NAPOCOR
Pag-usapan naman natin ang nangyari sa NAPOCOR. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang NAPOCOR na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.
Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.
Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.
Kung naging matino ang pag-utang, sana’y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.
MRT
Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.
Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Landbank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.
Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.
NFA
Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.
Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.
Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.
Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.
Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?
Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.
Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:
Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.
Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.
Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.
Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.
ZERO BUDGET
Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.
Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.
Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.
Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.
IMMEDIATE STEPS
TAX EVASION
Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.
Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu’t anim na milyong piso ang halaga.
Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?
Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.
EXTRALEGAL KILLINGS
Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.
Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.
Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.
TRUTH COMMISSION
Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.
Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.
Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.
PUBLIC-PRIVATE PARTNERSHIPS
Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.
Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.
Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.
Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.
May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.
Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:
Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu’t dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.
May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.
Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.
Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.
Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba’t ibang pangangailangan.
Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.
Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.
Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.
Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.
Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.
STREAMLINING PROCESSES
Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.
Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.
May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:
Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.
Ang dating listahan ng tatlumpu’t anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.
Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso. Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.
Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan. Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa’t isa.
Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.
FREEING UP FUNDS
EDUCATION
Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.
Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.
Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.
Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.
Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.
PHILHEALTH
Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.
Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu’t pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta’y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu’t walong porsyento ang may coverage.
Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.
LEGISLATIVE AGENDA
Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.
Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.
Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.
Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.
Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.
Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.
Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa. Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.
Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.
Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.
Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.
Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.
Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.
Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.
Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower’s Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik.
Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.
Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.
PEACE PROCESS
Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.
Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.
Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw. Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.
Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.
Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.
Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?
Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.
Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.
Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.
PANAWAGAN
Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.
Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.
Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.
Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.
Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?
Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?
Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw—kung iisipin nating “Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa”—magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.
Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.
Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?
Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.
Maraming salamat po.
--
KUNG WALANG CORRUPT, WALANG MAHIRAP
“I believe that God does not send us problems that we cannot handle. Each of us must do what God expects of us. I try my best to adjust to whatever circumstances are and I will not shirk from whatever is before me.” – Cory Aquino
"Laws can embody standards; governments can enforce laws--but the final task is not a task for government. It is a task for each and every one of us. Every time we turn our heads the other way when we see the law flouted--when we tolerate what we know to be wrong--when we close our eyes and ears to the corrupt because we are too busy, or too frightened--when we fail to speak up and speak out--we strike a blow against freedom and decency and justice." - Bobby Kennedy
PNOY SONA final.doc PNOY SONA final.doc
93K View Download
Reply
Forward
Leah is not available to chat
Your message has been sent.
Reply
|
Flowell Galindez
to Leah
show details 6:07 PM (5 minutes ago)
salamat po!
In achieving to end poverty,
Flowell Galindez
Blogger and Advocate
iMDG Community Leader to the Philippines (UNMC-AP)
Hunger Fighter (World Food Programme)
09064906736
www.angsawariko.com
www.twitter.com/flowgalindez
http://www.asiapacific.endpoverty2015.org/imdg
~Part of being a winner is knowing when enough is enough. Sometimes you have to give up the fight and walk away, and move on to something that's more productive.~
2010/7/26 Leah Navarro
- Show quoted text -
Final draft - SONA:
State of the Nation Address
of His Excellency
Benigno S. Aquino III
President of the Philippines
to the Congress of the Philippines
Session Hall of the House of Representatives
July 26, 2010
[Batasan Pambansa Complex, Quezon City]
PANIMULA
Speaker Feliciano Belmonte; Senate President Juan Ponce Enrile; Vice President Jejomar Binay; Chief Justice Renato Corona; Former Presidents Fidel Valdez Ramos and Joseph Ejercito Estrada; members of the House of Representatives and the Senate; distinguished members of the diplomatic corps; my fellow workers in government;
Mga minamahal kong kababayan:
Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.
Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.
Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.
Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.
Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.
Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.
PROBLEMA SA BUDGET
Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.
Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.
Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.
Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.
Saan naman po dinala ang pera?
CALAMITY FUND
Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.
Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang. Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.
Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.
MWSS
Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.
Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta’y sais porsyento ang dagdag.
Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.
Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:
Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta’y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.
Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta’y otso mil.
Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa’t kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.
Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.
Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira – sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.
ROAD USERS’ FUND
Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu’t anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.
Ang pinondohan po, dalawampu’t walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.
Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot.
Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.
NEGOTIATED CONTRACTS
Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.
Walumpu’t anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.
Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.
NAPOCOR
Pag-usapan naman natin ang nangyari sa NAPOCOR. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang NAPOCOR na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.
Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.
Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.
Kung naging matino ang pag-utang, sana’y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.
MRT
Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.
Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Landbank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.
Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.
NFA
Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.
Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.
Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.
Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.
Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?
Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.
Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:
Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.
Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.
Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.
Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.
ZERO BUDGET
Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.
Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.
Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.
Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.
IMMEDIATE STEPS
TAX EVASION
Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.
Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu’t anim na milyong piso ang halaga.
Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?
Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.
EXTRALEGAL KILLINGS
Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.
Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.
Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.
TRUTH COMMISSION
Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.
Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.
Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.
PUBLIC-PRIVATE PARTNERSHIPS
Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.
Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.
Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.
Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.
May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.
Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:
Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu’t dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.
May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.
Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.
Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.
Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba’t ibang pangangailangan.
Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.
Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.
Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.
Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.
Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.
STREAMLINING PROCESSES
Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.
Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.
May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:
Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.
Ang dating listahan ng tatlumpu’t anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.
Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso. Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.
Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan. Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa’t isa.
Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.
FREEING UP FUNDS
EDUCATION
Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.
Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.
Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.
Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.
Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.
PHILHEALTH
Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.
Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu’t pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta’y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu’t walong porsyento ang may coverage.
Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.
LEGISLATIVE AGENDA
Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.
Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.
Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.
Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.
Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.
Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.
Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa. Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.
Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.
Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.
Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.
Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.
Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.
Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.
Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower’s Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik.
Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.
Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.
PEACE PROCESS
Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.
Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.
Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw. Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.
Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.
Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.
Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?
Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.
Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.
Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.
PANAWAGAN
Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.
Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.
Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.
Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.
Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?
Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?
Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw—kung iisipin nating “Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa”—magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.
Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.
Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?
Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.
Maraming salamat po.
Enrile re-elected Senate President while Belmonte assumes House Speaker
July 26 – Hours before the first State of the Nation Address (SONA) of President Benigno “Noynoy” Aquino III at the House of the Representative in Quezon City, the Senate re-elected Senator Juan Ponce “Johnny” Enrile as the Senate President with 17 votes giving him the lead from Sen. Alan Peter Cayetano. While Sen. Jinggoy Estrada was voted Senate President pro tempore.
While in the House of Congress, 4th District Congressman of Quezon City Feliciano "Sonny" Belmonte, Jr. was elected as the House Speaker with 227 votes versus the 1st District Representative of Albay Edcel C. Lagman who garnered 29 votes that gives him the position of the Minority Floor Leader. Former president and now the 2nd District Congresswoman of Pampanga Gloria Macapagal-Arroyo is absent during the opening of the 15th Congress and Aquino’s SONA because of the reason she needs to accompany his husband (Mike) for a medical check up.
PNoy’s first SONA plays a very important role in his administration where he will be reporting the remaining budget and project left by the Arroyo administration and his own project to be implemented in his 6-year term.
While in the House of Congress, 4th District Congressman of Quezon City Feliciano "Sonny" Belmonte, Jr. was elected as the House Speaker with 227 votes versus the 1st District Representative of Albay Edcel C. Lagman who garnered 29 votes that gives him the position of the Minority Floor Leader. Former president and now the 2nd District Congresswoman of Pampanga Gloria Macapagal-Arroyo is absent during the opening of the 15th Congress and Aquino’s SONA because of the reason she needs to accompany his husband (Mike) for a medical check up.
PNoy’s first SONA plays a very important role in his administration where he will be reporting the remaining budget and project left by the Arroyo administration and his own project to be implemented in his 6-year term.
SANA sa Unang SONA ni PNOY
Ngayong araw na ito ay nakatakda ang pagbibigay ni President Benigno “Noynoy” Aquino III ng kanyang unang State of the Nation Address mula sa pagkaka upo niya sa pwesto noong June 30, 2010 mula sa mga pangako niya sa noong tumatakbo siya hanggang sa kanyang inaugural speech ay inaabangan ang mga kongkretong solusyon at programa sa krisis ng ekonomiya, trabaho, pabahay, edukasyon at mga paghahanda sa panahon ng tag ulan. SANA sa SONA ni PNOY lahat nga pinangako niya ay hindi mapako, sana hindi lang sa kotong at wangwang magsimula at magtapos ang lahat
Monday, July 12, 2010
Can PNoy fix the public health system?
How will he be able to solve all these and more health issues with just a P33.7 billion budget or 70 centavos per citizen—an amount that can’t even buy a single Paracetamol.
Join Abner Mercado as he visits different public hospitals around Metro Manila to exposes all the inadequacies in the country’s public hospitals on “The Correspondents” this Tuesday (July 13) right after “Bandila” on ABS-CBN.
Subscribe to:
Posts (Atom)
